నువ్వుశెట్టి బ్రదర్స్

“బాబాయ్! షాలిమర్లో కొత్త సినిమా వచ్చింది, పోస్టర్ అదిరింది” అని సత్తిగాడు రూములోకి ఎంటరవుతూనే నవ్వతా అనటంతో నోరూరిపోయింది అందరికీ. (పదేళ్ళక్రితం బ్యాచిలర్స్ గా ఉన్నప్పుడు మేము ఒకరినొకరం బాబాయ్ అని పిలుచుకోవటం అలవాటు). బియ్యమేరుతున్న చారిగాడు, లెక్కలేసుకుంటున్న రమణగాడు నేనూ ఒకళ్ళ మొహాలొకరు చూసుకుని చిరునవ్వు నవ్వుకున్నాం. షాలిమర్లో సినిమా అంటే అహ్మదాబాదులో అందరికీ తెలుసు. అందులో ఎక్కువగా పేరెప్పుడూ వినని ఇంగ్లీషు సినిమాలూ… కొన్ని సెలెక్టెడ్ హిందీ సినిమాలు మాత్రమే ఆడేవి. మా రూము నుండి నడిచి వెళితే మహా అయితే పదినిమిషాలు పడుతుంది ఆ సినిమా హాలుకి. “మీరు తినేసి మా రూము వైపు రండి మేమూ ఇంకా వండుకోలా” అనేసి సత్తిగాడు బయట చీకట్లో కలిసిపోయాడు. పుస్తకాలు పక్కన పడేసిన రవణ, నేను చారితో ఇలా అన్నాం “ఒరే ఏదన్నా పనుంటే చెప్పు…తొందరగా అయిపోద్ది గదా” అని. వాడెలాంటి వాడంటే, వాడి జీతాన్ని వేరే ఎవరన్నా తీసుకుని ఖర్చు పెట్టుకున్నా ఊరుకుంటాడేమో గాని, వాడు వంట చేస్తుంటే మాత్రం చచ్చినా వేరొకర్ని వేలు పెట్టనివ్వడు. ఇప్పుడూ అలాగే విసుక్కున్నాడు. “ఏందిబే…అంత తొందర? సినిమా ఏడికిబోద్ది? పదిగంట్ల సినిమాకి గింత జల్దీగెళ్ళి కూసోమంటావా?” అనేసి బియ్యంలో రాయిలా తీసిపారేసేడు. రవణకీ నాకూ ఏమీ తోచలా టైము చూస్తే ఎనిమిది గూడా కాలా. ఇక చారి గాడు వేసే తిరగమూత శబ్ధాలనీ, కుక్కరు విజిళ్ళనీ వింటా ఉండిపోయాము.

రాయలసీమకి చెందిన రవణ మా అందరిలోకీ వయసులోనే కాక పొడవులో కూడా చిన్నవాడు. నూనూగు మీసాలతో, గింగిరాల జుట్టుతో, మెరిసే బుగ్గలతో, నవ్వే కళ్ళతో అమాయకంగా (ఆవలిస్తే పేగులు లెక్క పెట్టగలడు) ఉండే వాడంటే మాకందరికీ ప్రత్యేకమైన అభిమానం. నువ్వు పిల్లోడివి లేరా అని ఎవరైనా అంటే, ఎంతో ఉక్రోషపడి ఆ వచ్చీరాని మీసాలనే మెలేసేవాడు. రమణ తల్లీదండ్రీ కూలికెళ్ళే వాళ్ళు. తమ్ముడికి పోలియో, అక్క క్షయ వ్యాధితో చనిపోయింది. ఇలా సినిమా కష్టాలతో వేగుతూనే B.Sc. Mathematics ఫస్ట్ క్లాస్ లో పాసైన రవణ ఏ లెక్కనైనా డీప్ గా అనలైజ్ చేసి దాని సూత్రాన్ని లాగి పీకి పాకాన పెట్టేదాకా వదిలిపెట్టడు. నా దృష్టిలో వాడో మేధావి. ఇక చారి తెలంగాణ వాడు. కాలేజి చదువులప్పుడు కార్పెంటరు పని చేసుకుని కష్టపడి చదివి ఒక దారికొచ్చిన వాడు. పొడుగ్గా కాస్త నల్లగా ఉండే వీడు వంటలు చాలా బాగా చేస్తాడు. (నేను కోస్తా వాడిని. మేము ముగ్గురం రూంమేట్స్ భలే ఉంది కదూ)

“వాడు వంటయిపోయిందిరో!” అని కేక పెట్టగానే, గబగబ గిన్నెలన్నీ తెచ్చి ఫాను కింద బెట్టి తినేసరికి తొమ్మిదిన్నరయింది. ఫాంట్లు తొడుక్కుని సత్తిగాడి రూము వైపు వెళ్ళి వాళ్ళనీ కలుపుకుని మొత్తం ఐదుగురుం సినిమా హాలుకి వెళ్ళాం. అక్కడ ఈగలు దోలుకుంటా ఉన్నారు. “ఏందిరా సత్తిగా! పోస్టరు మంచిగున్నదని చెప్పినావుగదబే…గీడేంది చూడబోతే ఎవర్లేరు…మంచిగలేకుంటే డబ్బులు నువ్వే ఇయ్యాల బిడ్డా!” అని బెదరగొట్టాడు చారిగాడు. సినిమా టికెట్లు ఎవరో ఒకరు తెచ్చి, తరువాత తీరిగ్గా ఎంతైందో చెబితే అందరూ డబ్బులు తీసిచ్చేది మాకలవాటు. బాగా హుషారు మీదున్నాడేమో రవణగాడు “నేను తెస్తా టికెట్లు!” అని కేకేసి డిక్లేర్ చేసేడు. సరే “తా” అన్నాం అందరం. అనేసి ఓ పక్కగా కూచుని మాటాడుకుంటా ఉన్నాం. ఇంతలో బిక్కమొహమేసుకుని చేతులూపుకుంటా తిరిగి వచ్చాడు రవణ. వాడిని చూసి అందరం బిత్తరబోయాం. ఈడ చూస్తే మనుషులే లేరు, అప్పుడే టికట్లు అయిపోయాయా అని ఆశ్చర్యబోయాం. “ఏందిరా సంగతి?” అనడిగాం వాడిని ఆత్రంగా. వాడు మా మొహాలవంక చూడటానికి ఇష్టపడక “ఆ నా కొడుకు టికట్లు ఈనన్నాడురా!” అన్నాడు. మాకేం అర్ధంగాలా. “ఈనన్నాడా? ఏందంట ఇంకా టైము గాలేదా ఏంది?” అనడిగాం వాడిని. వాడు “అదేం కాదు…. ఇది ఇంగ్లీషు సినిమా, పెద్దోళ్ళకు మాత్రమే టికట్లిస్తాం, పిలకాయలకీయం అని చెప్పేడు…. నేనుద్యోగం జేస్తున్నానురా, నా వయసు పాతికేళ్ళు అని చెప్పినా ఇనలా.” అని డిప్రెస్ అయిపోయాడు. మాకెవరికీ నవ్వాగలా. అయినా వాడు బాధపడతాడని ఒకరి మొహాలొకరం చూసుకోకుండా నవ్వాపుకుంటా తంటాలు పడతా ఉంటే సత్తిగాడెల్లి టికెట్లు తెచ్చాడు క్కిక్కిక్కీ మని నవ్వతా. ఇక ఆపుకోలేకపోయాం నవ్వులు. “ఈ సినిమాలో ఏముందో నవ్వుకోవటానికి?” అని చుట్టూతా వాళ్ళనుకుంటా ఉన్నా మేము కడుపులు పట్టుకుని నవ్వుకుంటూనే ఉన్నామా రాత్రి. “బియ్యెస్సీ మాథమేటిక్స్ చదివేసి, స్టాఫ్ సెలక్షన్ లో ఉద్యోగం సంపాదించిన నన్ను పట్టుకుని పిల్లోడ్నని, టిక్కట్లివ్వనంటాడా?” అని వాడు గొణగతానే ఉండినాడు సినిమా అంతా.

మిత్రుడు గుడిపాటి వెంకట రమణ (లేటెస్ట్ ఫోటో)

ముగింపు:

ముస్లిం ఏరియా మధ్యలో ఉన్న ఆ సినిమా హాలుకి, ఆ రోజుల్లో ఎంతో అమాయకంగా వెళ్ళే వాళ్ళం. కాని ఆ తరువాత ఆ ఏరియాలో లెక్కలేనన్ని కత్తిపోట్ల సంఘటనలు, హత్యలు, సజీవదహనాలు జరిగాయి. ఈ రోజు ఆ థియేటర్ కి వెళ్ళే ధైర్యం మాలో ఎవరికీ లేదు.