కృకీలు

బాధ పడకు మరి,
అమ్మ చనిపోలేదు…
మమ్మీ అయిందంతే….

(Happy Mother’s Day)

కృకీలు

నాడు నా కోసం ప్రపంచాన్నే ఎదిరిస్తానన్నావు,
నేడు నువ్వే నా ప్రపంచమంటున్నావు.

కృకీలు

నీలో నన్ను చూడాలనుకున్నాను,
నాలో నన్నే పోగొట్టుకున్నాను.

కృకీలు

వృద్ధాశ్రమాల నిండా ఆశతో గీసిన చిత్రాలు,
అన్నీ… తప్పిపోయిన కొడుకులవే.

కృకీలు

నాడు నువ్వే లోకం.
నేడు నువ్వేలోకం?

కృకీలు

నాడు..
కలను కాదనుకున్నాను,
నిజం నీవనుకున్నాను.
నేడు..
నీవే కలవయ్యావు,
కలయే నిజమయ్యింది.

కృకీలు

నీదంటూ మిగిలింది జ్ఞాపకమే..
నాదంటూ పోయింది జీవితమే.

కృకీలు

మనస్సుని తూర్పారబడితే,
కన్నీరే మిగిలింది.

కృకీలు

ప్రపంచం విశాలమే, కాని దాయటానికి రెండు కనురెప్పలు చాలు.

కృకీలు

అక్షరం, పవిత్రమే.
వ్రాసే చేతికే సిరా మరకలు.

కృకీలు

మనస్సు ఎక్కిళ్ళు పెడుతుంటే, 
హృదయం కన్నీరందించింది.

కృకీలు

నీ జ్ఞాపకం అలై పొంగితే,
నా హృదయం పడవై మునిగిపోయింది.

“కృకీలు”

నాడు తను ఓ చక్కని శిల్పమే,
కానీ నువ్వు శిల్పివి కాదు పొమ్మంది.
నేడు నేను  శిల్పినే,
కాని తను రాయిని కాదు పొమ్మంది.   

కృకీలు

ప్రేమ లోతు తెలియదు నాకు,
గురుతుగా హృదయాన్నిచ్చాను
మనసు భాష తెలియదు నీకు,
బదులుగా మౌనాన్నిచ్చావు.

“కృకీలు”

వృధ్యాప్యం,జ్ఙాపకాల మాల కుడుతూంటే,
కాలం దారం అందించింది.