కాలానికి గాయం చేస్తూ….

కాలానికి గాయం చేస్తూ…
పగలూ, రేయి ఎర్ర చీరలు కడుతున్నాయి.
తెల్లవారు ఝామునే లేచిన కోళ్ళు పచ్చి నెత్తురు తాగమంటున్నాయి.
వద్దు వద్దన్నా మానవత్వపు ఘోరీల మీద మెదళ్ళు మొలుస్తున్నాయి.
రాను రాను మోకాళ్ళూ గోల చేస్తున్నాయి మాకేవి అరికాళ్లని.
నాంజేళ్ళు మొలచిన పారాణి చేతులు రిమోట్లు
నొక్కుతున్నాయి.
అన్నీ తెలిసిన అమాయకపు బాంబులు అద్భుతంగా
పేలుతున్నాయి.
తెగిపడిన కాళ్ళూ చేతులు నేలమీద రక్త కవితలు రాస్తున్నాయి.
అందమైన ఖద్దరు పెదాలు నవ్వుతూ రెండురెళ్ళు ఆరూ అంటున్నాయ్, మనల్ని నమ్మమంటున్నాయ్.
అన్నీ చూస్తూ కాలం పరుగెడుతోంది!
తన రక్త గాయాలు మానే కాలాని కోసం…

(జైపూర్ లో నిన్న (13-05-08 ) జరిగిన దారుణ మారణకాండకు స్పందనగా….)

గమ్యం

 

అంతే తెలియని గమ్యం అనుకుని

నిలబడిపోకు నేస్తమా!

గొంతే పెగలని నిరాశ తోటి

గతాన్ని చూడకు మిత్రమా!

అదుగో..

నీకోసం బతుకు వేసిన బాట.

నిట్టనిలువునా చీలిన ఆశలు

వ్రక్కలుముక్కలై

ధూళిలో కలవకముందే…

నీకోసం నాటిన క్షణాలు

నానాటికీ పెరిగి

నదిమలుపులలో కరిగి

కొట్టుకు పోకముందే,

కరిగిన కాలం కొండలై

నీకడ్డునిలిచేలోపే

క్షణమైనా వృధా చేయక

వేలనాల్కల నిరాశను

కోటి ముక్కలు చేసి

కాలు కదుపు మిత్రమా!

కదం తొక్కు నేస్తమా!

 

ఆ క్షణాలు…

ముసురు పట్టిన వేళ లో…
పెదవి వంపుల వాలులో,
పరుగు తీసిన మనసులు
తడిసిపొయ్యాయి.
జలపాతపు గురుతులో …
అలపొంగుల వరిపిడి లో
అదిరిపోయిన గుండెలు
మురిసిపొయ్యాయి.
మాధుర్యపు మొహరింపు లో
నీ నవ్వుల ముట్టడింపులో
కదం తొక్కిన క్షణాలు
హృదయం లో
నిలచిపొయ్యాయి.

నాలో నీవు…

నువ్వే!
మాల అంచుని
పట్టి లాగావు.
నేనే!
రాలిన కన్నీటి ని
పొదవి పట్టాను.

నువ్వే!
ఇంద్రధనస్సుని
కడిగి వేసావు.
నేనే!
మనస్సు పాదాలకు
రంగులద్దాను.

నువ్వే!
కాలపు పుటలను
చింపివేశావు.
నేనే!
క్షణమొక యుగముగ
తీర్చి దిద్దాను.

నువ్వే!
పూలరేకలను
తుంచి వేసావు.
నేనే!
కలల మాలను
కట్టి ఇచ్చాను.
 

చీకటి

విరబూసిన పూలతోట లేవి?
అరమూసిన వాలు చూపులేవి?
మెరిసే కోనల్లోన
నలిగే మల్లెలు లేవు
కురిసే వానల్లోన
విరిసే నవ్వులు లేవు
మదిన చెలరేగే కోరికలే
కెరటాలై నను ముంచేస్తుంటే
గుండెల్లోని భావావేశాలు
వుత్తుంగ తరంగాలై నామీద
విరుచుకు పడుతున్నాయి.
ఏవి?
చీకటి చాటున మెరవాల్సిన
వెలుగు జాడలు
ఎంతకీ కనిపించవేం?
అంతా కనిపించే వెన్నల రాత్రులు
ఎంతకీ ఆగిపోవేం? 

“ఒకే హృదయం”

రెండు
క్షణాలు.
ఒకటి నీవు
మరొకటి నేను.
కాల ప్రవాహం లో
కోసురాళ్ళ కు
గీసుకు పోతూ…
కాలిడేందుకు
నేలనేదే తగలక,
ఒకరి వూపిరిని
ఇంకొకరు లాగేసుకుని,
అలల కలలను
పొదవి పట్టుకుని
ఘడియ లో నుండి
బయటకు,
జలపాతం లా జారిపోతూ…
రెండే రెండు క్షణాలు,
ఒకటి నీవు
మరొకటి నేను.

“కాలే కనురెప్పలు”

 

నాకీరోజే తెలిసింది
నిన్నటిదాకా
వారు నాకోసం
వేసిన కేకలూ, అరచిన అరుపులూ
అంతా సర్పరజ్జు భ్రాంతేనని.
నిజంగా, నాకీరోజే తెలిసింది
వారికి నేనేసే ఓటు
వినాయకుల్ని మోసే
మూషిక మత్తేనని.
ఈ అరుపులు చప్పట్ల మధ్య
అప్పటిదాకా వినపడలేదు మరి.
ఆ మెత్తటి చప్పుడు
ఆలకిస్తే తెలిసింది
అది నాకోసం, కనురెప్పలు చేసే
కవాతు చప్పుడని.
అంతలోనే ఏదో వాసన
కాలుతున్నట్లు.
కాలిపోతున్న కాపలా
కనురెప్పల కమురు వాసన.
జనం కోసం కనుమరుగైన
జవానుల శవాల సాక్షిగా,
ఏవరికైనా అనాలనిపిస్తుంది,

జై జవాన్ అనీ, జై భారత్ అని.

(గత 60 ఏళ్ళుగా మన కంటి పాపలను కాపాడుతున్న ఆ కనురెప్పలకు హృదయపూర్వక వందనములతో.)

“తల్లి మనసే”

నాదీ ఓ తల్లి మనసే,
ఎప్పుడంటారా?
నా హృదయాగ్నిలో జనించి,జ్వలించిన ఓ నవ భావనా తరంగం,
అంతర్మధనంలో
అక్షరమై,
కలం కంఠం నుండి కాగితం మీద అక్షరించిన వేళ,
నా మనసుపడ్డ  నవ భావ మనో వేదన,
ప్రతి  తల్లీ పడే ప్రసవ వేదనే.
అందుకే మరో మారు చెబుతున్నా!
నాదీ ఓ తల్లి మనసేనని. 

ఎదురు చూపు

అనుకోలేదు నువ్వు వస్తావని,
కోటి కలల మాలలు తెస్తావని
అగాధాల గాఢ నిద్ర లో వినిపించనే లేదు
నీ పాదాల దండల గజ్జెల సవ్వళ్ళు.
కురుస్తూన్న చినుకుల పరవశం లో
చూడనే లేదు నీ ముత్యాల దండ తెల్లటి వెలుగులు.
ఏటి వడ్డున వీస్తూన్న చల్లటి గాలి లో
నామీద జారిపడిన 
కన్నీటి బొట్లు…మంద్ర స్వరం తో
నాతో మాట్లాడిన మాటలు లీలగా వినిపించి
ధిగ్గున లేచి చూసేసరికి..
దూర తీరాల లో…
గాలి మలుపుల లో…
కదలాడిన నీ చూపు
తిరిగి కనిపించనే లేదు.
అజాగ్రత్త తో అడుగు కదిపిన
నాలో దిగబడిన కోరలు
విషం దింపటం ఇంకా ఆపనే లేదు.
ప్రియతమా! మళ్ళీ రాలేవా?

అందుకోని ప్రేమలేఖ

ప్రియతమా!
ఎలా వున్నావు?
ఇక్కడ అంతా బాగానే వుంది
నీ నీడ పారాడిన దారుల్లో,
నావంటూ మిగిలిన గీతల్లో
నిజం అపజయం
పెనుగులాడుకుంటూనే ఉన్నాయి
కాలం చూపించిన అడుగుజాడల్లో
ఆడుకుంటున్నాయి.
నీ ఆలోచనల తో నిండిపోయి
అందమైన గ్లాసులు బద్దలవుతున్నాయి
అస్థిత్వం వాటిపై రంగుల చిత్రాలు వేస్తూ…
నన్నిప్పటికీ నిలదీస్తూ వుంది.
నీదంటూ మిగిలిన ప్రపంచం లో
మనుషులు పోరాడుతూ వుంటే
ఇక్కడ కంకాళాలు కర్మసాధన చేస్తున్నాయి.
సరేలే…ఇక వుంటాను
గుడిలో దీపలు,
నేలరాలిన పారిజాతాలు,
కొబ్బరి చెట్టు చాటున దాగుడు మూతలాడే
నిండు చందమామ,
ఆ చెట్టు కింద నిలుచున్నా కూడా మనల్ని
నిలువునా తడిపేసిన వర్షపు చినుకులు…
అన్నీ నిన్నడిగినట్లు చెప్పమన్నాయి
ఆ…మరచిపోయాను
నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నట్టు
వాటన్నింటికీ తెలిసిపోయింది…
ఉంటాను.
 

నిర్వేదం

ఏటి చేప
నా కంటిపాపైంది
నీటి బుడగ
నా ఇంటి తలుపైంది.
అలజడి అల్లిన వాలుజడకు
పరమార్ధం పాయలు తీసింది
లాస్యం కురిపించిన అక్షరాలకు
దాస్యం తలకట్టు దిద్దింది
విలుప్తమవుతున్న ఆశలకు
నిర్వేదం తలంటి పోసింది
తలకు తగులుతున్న తోరణాలు చేసే
గాయాల నుంచి
మనసున రాలిన అక్షింతలు
వుబికి…
కన్నీరై…ఏరై పారితే….
ఆ ఏటి చేప
నా కంటి పాపైంది
నీటి బుడగ
నా ఇంటి తలుపైంది.

ఆశ…ఆశ…ఆశ…

ఆశ…
పగటి వేషాలకు
ముసుగు కప్పాలని
ఆశ …
రాత్రి తీసిన కునుకుకు నేడు సరిహద్దులు గీయాలని
ఆశ ..
ఎప్పుడో రాలిన కనురెప్పలు మెదడు లో మహా వ్రుక్షాలై
పాతుకు నిలబడి పోతే …వాటిపై..
చిన్న గూడు కట్టుకోవాలని
ఆశ..
గుండెల్లో విడిచిన నిట్టూర్పులు
గుండెలవిశి పోయేలా అరుస్తూన్న పిట్టలై
ఎగురుతూ ఉంటే
వాటిని …
ఓదార్చాలని ఆశ
బాధను ఏమార్చాలని
ఆశ.

నేటి తల్లి

యంత్రాల మధ్య నే నలుగుతున్నప్పుడు
అసలనుకోలేదు మాకూ మాత్రుత్వపు మధురిమలు
అంటుకుంటాయని
కానీ, కేర్ సెంటర్ లో కేర్..కేర్ మంటున్న
లేలేత పెదాలు ఆర్తిగా
మా రబ్బరు గుండెలు చప్పరిస్తున్నప్పుడు
అనిపిస్తూ వుంటుంది  మేమూ తల్లులమేనని
కానీ…
అందరూ అనేది మాత్రం మేము కేవలం
పాల సీసాలమేనని.

భయంతో …

కనులు మూస్తే
కనిపించిన కటిక చీకటి
రేపటి వెలుగు రేఖలు
కనిపించవేమోనని చెప్పటం తో ..
భయం తో చప్పున కనులు తెరిచాను
ఎదురు గా అవే ఆకలి కేకలు
నీటిలో అవే ఙ్ఞాపకాల చేపలు
కదిపి చూసాను కన్నీటి బొట్టు నై
గుండె రాతి పొరల్లో
మిలమిల మెరిసే కళ్ళ తో నీ చిత్తరువు
కొత్తకొత్త వలయాలు స్రుష్టించింది     
వాటితో …
చీకటికి నీవు అద్దిన రంగులు భీతి గొలిపిస్తుంటే తాళలేక
ఆవేదన కిటికీలను ఆలోచనల పరదాల తో కఫ్ఫివేసాను
పగటికి నీవు దిద్దిన హంగుల తో
చిన్న చిన్న నీటి బుడగలు   సైతం
పది తలల పాములై నర్తిస్తూవుంటే …
కకావికలమైన ఆ కన్నీటి చేపలను చూడలేక
భయం తో …
చప్పున కనులు మూసాను.

                                               -గ్రి

కలలోన జారిన
పరువాల దండ
జారుతూ నవ్వేసిన కన్నీటి చుక్క
కంచె దాటిన భావాలు
అక్షరాల వారధి కడితే …
కళ్ళు దాటిన అనుభూతులు
కాగితాన్ని తడిపేసాయి.