నువ్వుశెట్టి బ్రదర్స్

ఇక్కడ నలభై..
అక్కడ ఒకటి,
చేతికొస్తున్న పంటలు చీడపడుతూ,
మొన్న కిరణ్,
నిన్న అర్పణ
నేడు విశాల్.
మరి నేనెక్కడ?
నాకు నే కనపడుటలేదు.
ఆత్రుతగా వెదికాను గూగుల్ ఏర్తులో,
నేనెక్కడని?
జూము చేసి చూశాను నేనున్నానా ? అని.
అదుగో నా బంగ్లా, అల్లదిగో నా కారు..
మరినేను?
బలుపు నలుపు తుపాకీల గురిలో,
నట్ట నడిరోడ్డులో,కటిక చీకటిలో
ఓంటరిగా…. క్రింద డాలర్లు ఏరుకుంటూ,
నేనున్నాను.
బతికే ఉన్నాను.
అక్కడ నలభై,
ఇక్కడ ఒకటి,
నే బతికే ఉన్నాను….

కాలానికి గాయం చేస్తూ…
పగలూ, రేయి ఎర్ర చీరలు కడుతున్నాయి.
తెల్లవారు ఝామునే లేచిన కోళ్ళు పచ్చి నెత్తురు తాగమంటున్నాయి.
వద్దు వద్దన్నా మానవత్వపు ఘోరీల మీద మెదళ్ళు మొలుస్తున్నాయి.
రాను రాను మోకాళ్ళూ గోల చేస్తున్నాయి మాకేవి అరికాళ్లని.
నాంజేళ్ళు మొలచిన పారాణి చేతులు రిమోట్లు
నొక్కుతున్నాయి.
అన్నీ తెలిసిన అమాయకపు బాంబులు అద్భుతంగా
పేలుతున్నాయి.
తెగిపడిన కాళ్ళూ చేతులు నేలమీద రక్త కవితలు రాస్తున్నాయి.
అందమైన ఖద్దరు పెదాలు నవ్వుతూ రెండురెళ్ళు ఆరూ అంటున్నాయ్, మనల్ని నమ్మమంటున్నాయ్.
అన్నీ చూస్తూ కాలం పరుగెడుతోంది!
తన రక్త గాయాలు మానే కాలాని కోసం…

(జైపూర్ లో నిన్న (13-05-08 ) జరిగిన దారుణ మారణకాండకు స్పందనగా….)

అంతే తెలియని గమ్యం అనుకుని

నిలబడిపోకు నేస్తమా!

గొంతే పెగలని నిరాశ తోటి

గతాన్ని చూడకు మిత్రమా!

అదుగో..

నీకోసం బతుకు వేసిన బాట.

నిట్టనిలువునా చీలిన ఆశలు

వ్రక్కలుముక్కలై

ధూళిలో కలవకముందే…

నీకోసం నాటిన క్షణాలు

నానాటికీ పెరిగి

నదిమలుపులలో కరిగి

కొట్టుకు పోకముందే,

కరిగిన కాలం కొండలై

నీకడ్డునిలిచేలోపే

క్షణమైనా వృధా చేయక

వేలనాల్కల నిరాశను

కోటి ముక్కలు చేసి

కాలు కదుపు మిత్రమా!

కదం తొక్కు నేస్తమా!