Archive for the ‘ భావాలమాల ’ Category

కాలానికి గాయం చేస్తూ….

కాలానికి గాయం చేస్తూ…
పగలూ, రేయి ఎర్ర చీరలు కడుతున్నాయి.
తెల్లవారు ఝామునే లేచిన కోళ్ళు పచ్చి నెత్తురు తాగమంటున్నాయి.
వద్దు వద్దన్నా మానవత్వపు ఘోరీల మీద మెదళ్ళు మొలుస్తున్నాయి.
రాను రాను మోకాళ్ళూ గోల చేస్తున్నాయి మాకేవి అరికాళ్లని.
నాంజేళ్ళు మొలచిన పారాణి చేతులు రిమోట్లు
నొక్కుతున్నాయి.
అన్నీ తెలిసిన అమాయకపు బాంబులు అద్భుతంగా
పేలుతున్నాయి.
తెగిపడిన కాళ్ళూ చేతులు నేలమీద రక్త కవితలు రాస్తున్నాయి.
అందమైన ఖద్దరు పెదాలు నవ్వుతూ రెండురెళ్ళు ఆరూ అంటున్నాయ్, మనల్ని నమ్మమంటున్నాయ్.
అన్నీ చూస్తూ కాలం పరుగెడుతోంది!
తన రక్త గాయాలు మానే కాలాని కోసం…

(జైపూర్ లో నిన్న (13-05-08 ) జరిగిన దారుణ మారణకాండకు స్పందనగా….)

గమ్యం

 

అంతే తెలియని గమ్యం అనుకుని

నిలబడిపోకు నేస్తమా!

గొంతే పెగలని నిరాశ తోటి

గతాన్ని చూడకు మిత్రమా!

అదుగో..

నీకోసం బతుకు వేసిన బాట.

నిట్టనిలువునా చీలిన ఆశలు

వ్రక్కలుముక్కలై

ధూళిలో కలవకముందే…

నీకోసం నాటిన క్షణాలు

నానాటికీ పెరిగి

నదిమలుపులలో కరిగి

కొట్టుకు పోకముందే,

కరిగిన కాలం కొండలై

నీకడ్డునిలిచేలోపే

క్షణమైనా వృధా చేయక

వేలనాల్కల నిరాశను

కోటి ముక్కలు చేసి

కాలు కదుపు మిత్రమా!

కదం తొక్కు నేస్తమా!

 

ఆ క్షణాలు…

holding_hands.jpg

ముసురు పట్టిన వేళ లో…
పెదవి వంపుల వాలులో,
పరుగు తీసిన మనసులు
తడిసిపొయ్యాయి.
జలపాతపు గురుతులో …
అలపొంగుల వరిపిడి లో
అదిరిపోయిన గుండెలు
మురిసిపొయ్యాయి.
మాధుర్యపు మొహరింపు లో
నీ నవ్వుల ముట్టడింపులో
కదం తొక్కిన క్షణాలు
హృదయం లో
నిలచిపొయ్యాయి.

నాలో నీవు…

22-08-07_2200.jpg

నువ్వే!
మాల అంచుని
పట్టి లాగావు.
నేనే!
రాలిన కన్నీటి ని
పొదవి పట్టాను.

నువ్వే!
ఇంద్రధనస్సుని
కడిగి వేసావు.
నేనే!
మనస్సు పాదాలకు
రంగులద్దాను.

నువ్వే!
కాలపు పుటలను
చింపివేశావు.
నేనే!
క్షణమొక యుగముగ
తీర్చి దిద్దాను.

నువ్వే!
పూలరేకలను
తుంచి వేసావు.
నేనే!
కలల మాలను
కట్టి ఇచ్చాను.